دیروز به دعوت مدیریت محترم مرکز موسیقی ِ صدا و سیما، به همایش شعر،موسیقی و نماهنگ ِ رفته بودم.

این همایش که دیروز پنجمین سال آن برگزار میشد، فرصتی است برای ارائه ی گزارشات و بیان آمار و بطور کلی عملکرد یک ساله ی مرکز موسیقی صدا و سیما . جدای از برگزاری بی عیب و نقص مراسم، چند نکته بسیار قابل توجه بود که تعدادی از آنها را بازگو میکنم :

دو عکس کم نظیر و یا شاید بی نظیر؛ بدستم رسید که با همه ی علاقمندان به موسیقی و فرهنگ و هنر ایران زمین تقسیم میکنم.

دو عکس از اساتید : ابوالحسن صبا، علی تجویدی، حسن کسایی، بانو مرضیه، عبداله جهان پناه،محمود کریمی و مرحوم استاد مرتضی محجوبی ...

از چهره ی استاد عزیزم علی تجویدی گمان میبرم که این دو عکس مربوط به سال های 1334 الی 1336 هجری شمسی باشند ولی، آنچه را مطمئن هستم آنستکه هنوز پس از نزدیک به شصت سال؛ یک یک آن بزرگان تکرار ناشدنی مانده اند...

نا خود آگاه به یاد شاهکار مرتضی خان محجوبی که همان ترانه ی کاروان است افتادم ...

چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رسد

دور از یارم

خون می بارم

...

شانزدهم آذر ماه؛ مصادف بود با هجدهمین سال در گذشت هنرمندی بزرگ که بی شک یکی از ماندگارترین چهره های عالم موسیقی ایرانی می باشد. استاد جواد معروفی که ساز پیانو؛ با نام او شناخته میشود؛ نه تنها نوازنده ی بی بدیلی بود ؛ بلکه آثار گرانبهایی که آفریده کماکان از ارزشمند ترین نغمات موسیقی ایرانی به شمار میروند.

امروز عکسی زیبا دیدم و حیفم آمد که شما هم نبینید

از مرحوم تجویدی که یک دنیا خاطره در دل دارم ولی ؛ از دیدن مرحوم استاد مهدی خالدی که در موسیقی ایرانی یک حادثه ی تکرار نشدنی بود ، دلم سخت گرفت .
یکی از آخرین دیدار هایی که با ایشان داشتم جمله ای به من فرمودند که همیشه در گوشم تکرار میشود .

استاد که به دلیل سرطان حنجره ؛ قدرت تکلم را از دست داده بوده و بعد از جراحی های فراوان ، یه کمک شکافی در گلو تنفس میکردند ، البته به سختی

چه بخت بدی !

اولین اتومبیل در ایران؛ بزرگترین موسیقیدان زمان را به کام مرگ بکشاند...

امروز به دیدار بزرگ مردی رفتم که نه تنها استاد من؛ بلکه استاد و راهنمای بسیاری از اساتید فعلی موسیقی ایرانی است .

ستاره ی درخشانی در عالم موسیقی ایرانی که تا ابد همچنان خواهد درخشید.

با خبر شدم که استاد حسین دهلوی؛ آهنگساز، رهبر ارکستر، نویسنده و محقق و موسیقیدان برجسته ی کشور؛چند روز پیش به علت مشکلات ناشی از کهولت سن و آن بیماری شومی که چند سالی است بر روح و جان استاد خزیده؛ در بیمارستان سجاد در تهران بستری بوده اند و پس از چند روز به لطف خدا؛ به منزل برگشته اند؛ فرصت را غنیمت شمرده و امروز به دستبوسی ایشان رفتم;

یازدهم آبان ماه مصادف بود با چهلمین سال در گذشت شادروان داوود پیرنیا ، کسی که هنرش خلق مجموعه ای بی نظیر بود که هنوز بعد از بیش از پنجاه سال ، بی رغیب بر تارک تاریخ موسیقی ایران زمین میدرخشد .

شاید بزرگترین هنر مرحوم پیر نیا ؛ گرد هم آوری هنرمندانی بود که هر کدام از مفاخر موسیقی ایران زمین بودند و چه بسا در شرائطی غیر از برنامه ی گلها ، حتی حاضر به دیدار یکدیگر