این همایش که دیروز پنجمین سال آن برگزار میشد، فرصتی است برای ارائه ی گزارشات و بیان آمار و بطور کلی عملکرد یک ساله ی مرکز موسیقی صدا و سیما . جدای از برگزاری بی عیب و نقص مراسم، چند نکته بسیار قابل توجه بود که تعدادی از آنها را بازگو میکنم :

بنابر این و چون هیچ مرجع و مسندی نیست که به آنها بتوان شکایت برد؛فقط میتوانم در این فضای مجازی و سایت خود به بیان آنها بپردازم، شاید به گوش کسی برسد

به همه ی عزیزانی که این عید را جشن میگیرند و بخصوص هموطنان مسیحی و آشوری و ارمنی عزیز شاد باش میگویم و خاطره ای از این ایام در دوران کودکی را بازگو میکنم

مردان پيامبر شدند؛
و زنان مادر؛
قداست پيامبران را توانسته‌اند به زير سوال ببرند؛
ولي قداست مادران را هرگز..!

با این تفاوت که امسال تا یک ساعت پیش؛ درگیر دوا و درمان پدر بودم

هشت سال ِ غمبار و تیره و تار را با لحظه لحظه حسرت و داغ ِ بر دل گذراندیم و چه روزهایی ...

باز میگویم : آدمیزاد از بی مادری یتیم میشود و من هشت سال است که یتیمم؛ کسانیکه دراین روزها به یاد من و ما و مادرم بودند را میبوسم و آنهاییکه خبری نگرفتند را هم به پای گرفتاری های زمانه میگذارم ...

به یاد آن ترانه افتادم که در مراسم مادرم با ویلنم نواختم و خواندم :

افتاده آتش به جانم؛

ای همزبانم کجایی؟

ای دلبر هم نوایم؛

رفتی که دیگر نیایی

بیچاره من ؛ بی نوا من

بیچاره من ؛ بی نوا من

...

عکس : علیرضا مرزبان

دو عکس از اساتید : ابوالحسن صبا، علی تجویدی، حسن کسایی، بانو مرضیه، عبداله جهان پناه،محمود کریمی و مرحوم استاد مرتضی محجوبی ...

از چهره ی استاد عزیزم علی تجویدی گمان میبرم که این دو عکس مربوط به سال های 1334 الی 1336 هجری شمسی باشند ولی، آنچه را مطمئن هستم آنستکه هنوز پس از نزدیک به شصت سال؛ یک یک آن بزرگان تکرار ناشدنی مانده اند...

نا خود آگاه به یاد شاهکار مرتضی خان محجوبی که همان ترانه ی کاروان است افتادم ...

چو کاروان رود فغانم از زمین بر آسمان رسد

دور از یارم

خون می بارم

...